Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Το "Εκεί" και το "Εδώ", Λέο Χάνεν

Είναι παράξενο το πόσο αγωνιζόμαστε και παλεύουμε μια ολόκληρη ζωή,
για να κατακτήσουμε τελικά, τον θάνατο...



26/03/2014

Leo, πριν ένα μήνα, ένα πρόβλημα υγείας με έστειλε στα επείγοντα και, για λίγο, πήρα μια γεύση αναχώρησης...

Πως όμως κάποια γεγονότα στην ζωή μας, διαμορφώνουν νέες αντιλήψεις, ψυχολογία, και τρόπο ζωής - αντιμετώπιση του "Εδώ"... του υλικού μας κόσμου.

Δεν φαντάστηκα, δεν περίμενα Leo, ότι το παρ' ολίγον μοιραίο για μένα, θα ήταν κάτι σαν πρόβα, για την απότομη αποχώρηση σου από την παρέα μας ένα μήνα αργότερα...

Αναρωτιόμουν... τι σκεφτόσουν, τι ονειρευόσουν, λίγο πριν βάλεις τα φτερά στην πλάτη και πετάξεις για εκείνους τους άλλους τόπους. Δεν έχει καμιά σημασία όμως, θα μου τα πεις κάποια στιγμή, όταν ξαναβρεθούμε.

Για να συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε, τους ατέρμονες νυχτερινούς διαλόγους μας.

Κάποιες εικόνες και μερικά γεγονότα, έχουν μείνει στην μνήμη μας όμως, γιατί χαρακτήρισαν αυτή την περίεργα αναγκαστική σχέση - συμβίωση. Πως κατάφεραν αυτοί οι ασυμβίβαστοι τύποι, να γίνουν κολλητοί και να πορευθούν μαζί για δυο ολόκληρα χρόνια; Μα... χάρη σε ένα βιβλίο!

Το βρήκες πάνω στο κομοδίνο μου, όταν ανέβηκες πρώτη φορά στον ξενώνα, στο απέναντι κρεβάτι...

Μπέκετ, "Περιμένοντας τον Γκοντό".

Και από τότε, την πρώτη μέρα, έγινε η βίβλος μας.

Αγαπούσαμε και οι δυο μας το θεατρικό αυτό... πόσες φορές και σε πόσες διαφορετικές διασκευές το είδαμε εκείνες τις νύχτες... Πόσες ώρες περάσαμε να το συζητάμε.... Για να καταλήξουμε να θέλουμε να το παίξουμε, για τους άλλους άστεγους! Μέχρι και σκηνοθέτης φίλος, επαγγελματίας βρέθηκε να μας βοηθήσει!

Θυμάσαι καλέ μου Leo;

- Βλαδίμηρος: Θα κρεμαστούμε αύριο. (Παύση.) Εκτός κι αν έρθει ο Γκοντό.
- Εστραγκόν: Κι αν έρθει;
- Βλαδίμηρος: Σωθήκαμε!

Το λέγαμε... το παίζαμε... φτιάχνοντας πατάτες τηγανητές, τα ξημερώματα... που τόσο μας είχαν λείψει! Αυτόν τον συγκεκριμένο διάλογο. Που, ανάλογα με την διάθεση, το διασκευάζαμε σε σάτιρα, δράμα, κωμωδία.

"Τραγουδούσαμε" τον πόνο μας, την εκμετάλλευση που είχαμε υποστεί, μόνο και μόνο γιατί είχαμε την ατυχία να είμαστε άστεγοι και ηλικιωμένοι...

Διακωμωδούσαμε την γελοιότητα της άθλιας καθημερινότητας, σάτιρα για τον εαυτό μας τη σχέση μας, τις αγάπες και τους τσακωμούς μας...

Μέσα από αυτή τη διαδικασία όμως, είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε καλά, να δεθούμε τόσο πολύ, ώστε να γίνει ο ένας το alter ego του άλλου...

Και παίζαμε και τον ρόλο του "περιστατικού" γι αυτούς που δεν μας γνώρισαν ποτέ...
...δεν τους ενδιέφερε αυτό... καημένη επιστήμη....

Η μόνη επιθυμία και των δυο, να βρεθούμε ξανά στη ζωή, να ησυχάσει η ψυχή μας... στον χώρο του ο καθένας, με τις δουλίτσες του τα χόμπυ του, τα βιβλία μας και τη μουσικούλα μας....

Έβαλες στόχο την σύνταξη, που θα ερχόταν πέρσι... Κι εγώ, να έχω μια δουλειά, να μην είμαι άστεγος και υπό εκμετάλλευση πλέον... Σε κορόιδεψαν! Θα περίμενες 2 χρόνια ακόμα... Είδα την στενοχώρια σου κι έπαθα κατάθλιψη... Τόσο άδικο ήταν.... Είδες την απάθεια του συστήματος να μου δώσει δουλειά, και νευρίαζες...

Και δουλεύαμε σχεδόν 20 ώρες την ημέρα... Και δεν κοιμόμαστε...

Προτιμούσαμε να είμαστε σιωπηλοί, να παίζει η μουσική, και μέσα σε αυτή την μυστικιστική σχεδόν κατάσταση, επικοινωνούσαμε, με τρόπο αδιανόητο, άυλο, ανταλλάσσαμε πόνους υπάρξεων...

Ο Γκοντό δεν θα ερχόταν ποτέ Leo. Και το καταλάβαμε σχετικά νωρίς.... Έπρεπε να πάμε εμείς να τον βρούμε. Κι εσύ είπες θα περιμένεις, κι εγώ που δεν είχα τίποτα να περιμένω, πήρα την απόφαση να πάω να τον βρω!

Κι εκείνη την Κυριακή πρωί που έφευγα, με κοίταζες σιωπηλός και πληγωμένος, και δεν άντεξες, μου είπες αυστηρά να μην το κάνω... κι ας ήξερες οτι η απόφαση μου δεν μπορούσε να ανακληθεί. Με ήξερες καλά... με γνώριζες όσο και τον εαυτό σου....

Κι έτσι βγήκα έξω. Και σε πλήγωσα πολύ με αυτό... Ίσως να με συχωρέσεις... στο ζητάω...
Τελικά, αποφάσισες κι εσύ να φύγεις Λεο μου... Με άλλο τρόπο, σε άλλο τόπο. Την πρώτη μέρα της Άνοιξης.

Και έτσι χωρίσαμε προσωρινά... Εσύ "Εκεί" κι εγώ "Εδώ". Το σίγουρο είναι οτι εσύ ξεκουράζεσαι πια.... Είναι γλυκιά αυτή η σκέψη... Και ο πόνος που νοιώθω είναι γιατί θα μου λείψεις πολύ Λεο μου...

Θα με επισκέπτεσαι στα όνειρα μου, έτσι; Θα το καταλάβω, θα μου μυρίσουν φρεσκοτηγανισμένες πατάτες..

Κοιμήσου τώρα.... ξεκουράσου...

Τα λέμε καλέ μου Leo...

"Σε μια στιγμή θα ’χουν όλα χαθεί και θα ’μαστε πάλι ολομόναχοι καταμεσής του τίποτα"

-----------------------------------------------------------------------------
- Κι εγώ ο έρμος, που είμαι τόσο σκληρός με τον θάνατο, γονάτισα...
- Δεν γονατίζουμε εμείς! Εμείς έχουμε "στρίφωμα"!..

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Λέο Χάνεν - Λίγα δάκρυα για έναν άστεγο...


Λίγα δάκρυα για έναν άστεγο…

Από την Λίλιαν Μπαντάνη

Με τον Leo Hanen γνωριστήκαμε σε μια συναυλία αλληλεγγύης. Στην πραγματικότητα, συστηθήκαμε λίγες μέρες αργότερα, σ’ εκείνη τη συναυλία όμως συναντήθηκαν για πρώτη φορά τα βλέμματά μας. Ήταν Ιούλιος του 2012, μια βραδιά που έλιωνες από τη ζέστη και την υγρασία...

Στην υποδοχή - πάντα ή σχεδόν πάντα, όπως θα διαπίστωνα στην πορεία. Εκ πρώτης όψεως κλασική βιβλική μορφή, αν ήσουν όμως έστω και λίγο παρατηρητικός, αντιλαμβανόσουν αμέσως το ιδιαίτερο βάθος, την εμπειρία ζωής, αλλά και την ικανότητά του να “σου ράβει κουστουμάκι” με την πρώτη ματιά. Αγιοσύνη ανακατεμένη με εξυπνάδα και τσαχπινιά στο βλέμμα..

Τις πρώτες μας κουβέντες τις ανταλλάξαμε κάποιες μέρες αργότερα. Άνθρωπος των Τεχνών, της μουσικής, των επιχειρήσεων. Πολυδιάστατη προσωπικότητα. Αγιογράφος. Γλωσσομαθής. Πολυταξιδεμένος. Από εκείνους τους ανθρώπους, που είναι από μόνοι τους σταυροδρόμια πολιτισμών. Που έχουν μνήμες και κουλτούρες της Ανατολής και της Δύσης ταυτόχρονα. Ένα κράμα από ταξίμια, μακάμια, όπερες και συμφωνικές. Ένα μείγμα γεύσεων Πολίτικης και Γαλλικής κουζίνας, με εμμονή μικρού παιδιού στις τηγανιτές πατάτες. Ένας συνδυασμός ενήλικης σοβαρότητας κι αυθόρμητης παιδικότητας..


Αυτός ήταν ο Leo Hanen..


Άνθρωπος που είχε ξεκοκαλίσει τη ζωή και την είχε ρουφήξει απ’ όλες της τις πλευρές. Το καταλάβαινες στη ματιά του! Δύσκολος άνθρωπος. Συνήθως απόλυτος, παρ’ όλη την τρομακτική του ικανότητα να σκέφτεται ευέλικτα και διπλωματικά. Απόλυτος από επιλογή, λοιπόν. Θα σου έλεγε αυτό που είχε στο μυαλό του κι ας σε έκανε ακόμα και να κλάψεις! Θα στο έλεγε και δεν πα να παρεξηγιόσουν; Σιγά.. Γιατί από την άλλη, μπορούσε να γίνει τόσο γλυκός και τρυφερός, ένας προστατευτικός “πατερούλης”… Από τα πιο τρυφερά πλάσματα που έχω συναντήσει στη ζωή μου! Μπορούσες να ακουμπήσεις πάνω του, να του μιλήσεις για οτιδήποτε, να εμπιστευθείς την κρίση του και να τη λάβεις σοβαρά υπόψη σου. Στα δύσκολα αισθανόσουν την ανάγκη να βρεθείς κοντά του, να πέσεις στην αγκαλιά του, να κλάψεις με λυγμούς στον ώμο του και μετά να ακολουθήσεις τις συμβουλές του άφοβα, γιατί αυτό που θα σου έλεγε, θα έκλεινε μέσα του τη σοφία της ηλικίας και της εμπειρίας, την ευστροφία της ευφυΐας, την ομορφιά, τη ζωντάνια και την ταχύτητα μιας διαχρονικά εφηβικής ψυχής, τις χρωματιστές πινελιές μιας καλλιτεχνικής φύσης, τη γοητεία ενός αρσενικού που θα παρέμενε επιθυμητό και ερωτεύσιμο μέχρι το τέλος…


Αυτός ήταν ο Leo Hanen


Σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων.. Άνθρωποι άχρωμοι, άοσμοι, άγευστοι, ανέραστοι, που κινούνται διαρκώς γύρω μας, ανάμεσά μας.. κατοικούν δίπλα μας, δουλεύουν κοντά μας.. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι.. οι άνθρωποι με φωτοστέφανο.. τρυφεροί, γοητευτικοί, ερωτεύσιμοι, πληθωρικοί, που εκπέμπουν στη συχνότητα της αξιοπρέπειας, μοσχομυρίζουν ευωδιές ζωής, μαγνητίζουν με τη δύναμη της σκέψης τους.. άνθρωποι που διαχέουν στην ατμόσφαιρα την αύρα τους μ’ έναν τρόπο μαγικό, σχεδόν παραμυθικό.. που καταλαμβάνουν με την παρουσία τους έναν χώρο, χωρίς να καταβάλουν καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια.. Δεν έχει σημασία αν είναι όμορφοι ή άσχημοι, πλούσιοι ή φτωχοί, ντυμένοι ακριβά ή με ρούχα δανεικά. Δεν έχει σημασία σε ποια μέρη τους συναντάς.. στις γωνιές των δρόμων, στις γραμμές των τραίνων, στις υπόγειες διαβάσεις, κάτω απ’ τα υπόστεγα, πέρα.. πέρα από τη γέφυρα.. στην “απέναντι όχθη”.. στην υπόγεια πόλη.. στην αθέατη καθημερινότητα.. στη βουβή κραυγή.. στη σκιώδη υπομονή.. στην ανεκπλήρωτη προσμονή.. Υπάρχουν άνθρωποι “σκιές”. “Σκιές” με φωτοστέφανο... που αφήνουν πάνω σου ανεξίτηλα τα σημάδια της γνωριμίας τους μαζί σου..

Ο Leo Hanen ήταν ένας απ’ αυτούς..

Λίγα δάκρυα από μένα..

Μια γνωστή άγνωστη.. Μια ξένη…

λίγο φίλη.. λίγο κόρη.. λίγο “άγγελος”…

Αντίο, καλέ μου Leo...


Λίλιαν Μπαντάνη

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Χριστούγεννα 2012 – Το Ψέμα

Κι ας σου πήραν τις ελπίδες σου.... κι ας έχασες τα όνειρα.... μην κλαις....

 
09/12/2013

Πλησιάζουν οι μέρες της γιορτής... και αναπολείς για άλλη μια φορά τα χρόνια που πέρασαν... και πάνε...

Έτσι κι αλλιώς, για κάποιο λόγο, είναι μια μελαγχολική περίοδος για όλους...

Φαντάσου να είσαι μόνος και άστεγος.... Τραγικά και μπερδεμένα τα συναισθήματα...
Κι εσύ αρχίζεις να ψάχνεις τρόπο, να μην πέσεις στην καινούργια τρύπα που ανοίγει στην ψυχή σου..

Στον ξενώνα, οργανώνουν ένα είδος γιορτής.... Όμορφα.... αλλά ποιος σκέφτεται ουσιαστικά εμάς, που μέσα στη σκιώδη ύπαρξή μας, δεν μας προσφέρει τίποτα μια γιορτή, παρά μόνο μας ξυπνά τις μνήμες και τον πόνο της έλλειψης της οικογένειας που κάποτε είχαμε...

Δεν μπορώ να διασκεδάσω με ένα θέατρο, την ημέρα του μνημόσυνου....

Πρέπει να οργανώσω την φυγή, να δραπετεύσω, να μαζέψω την σκιά μου και να τρέξω μακρυά....

Πιάνω τον εαυτό μου να ονειρεύεται, να ξαναφτιάχνει εικόνες οικογενειακής σύναξης... αυτή, την μια φορά τον χρόνο... Το τραπέζι, η μάνα που τα έχει όλα έτοιμα, τα αδέρφια, γαμπροί και νύφες, τα αστεία που ανταλλάσσονται... κουτσομπολιό... τα παιδιά που μεγάλωσαν και είναι πια ενήλικες, σαν εμάς... - για θυμήσου που τριγυρνούσαν στα πόδια μας....

Και ξεφτίζει η μνήμη σιγά σιγά... και χάνονται κομμάτια.....

Και σκοτεινιάζει το βλέμμα, και καταλαβαίνεις οτι είσαι τυφλός εκείνη τη στιγμή.. γιατί κοιτάς προς τα μέσα, ψάχνεις γι αυτή την έρμη την ψυχή σου....

Και αποφασίζεις να πας να τους βρεις.. να γιορτάσεις με την οικογένεια... που δεν έχεις πια...

Και δηλώνεις χαρούμενος σε όλους, οτι σε κάλεσαν τ' αδέρφια σου, να φάτε μαζί, όπως παλιά...

Ντύνεσαι καλά, καθαρά... έχεις και λίγα λεφτά, πού μάζευες μήνες, από κάτι δουλίτσες που έκανες... και ξεκινάς...

Φτάνεις Σύνταγμα... κόσμος πηγαινοέρχεται... ψώνια, γέλια, πιτσιρίκια, ζητιάνοι και πλανόδιοι πωλητές και μουσικοί....Πανηγύρι!!!

Εντάξει... να βολτάρω λίγο να χαζέψω, να δείξω οτι με ενδιαφέρουν κι εμένα τα όμορφα πράγματα στις βιτρίνες.... και μετά.. άντε, έφτασε η ώρα να πάμε στην οικογένεια....

Περπατάς χαζεύοντας... διαλέγεις ένα ήσυχο μαγαζί, ταβερνάκι στην Πλάκα... κάθεσαι, παραγγέλνεις... και παρατηρείς τον κόσμο που πάει κι έρχεται....

Μπυρίτσα, μπριζόλα, πατάτες τηγανητές (πόσο τις επιθύμησες...) κολοκυθάκια σαλάτα....

....και παρακολουθείς την οικογένεια σου που τρώνε κι αυτοί γύρω από το τραπέζι και λέτε νέα σας... έχετε καιρό να τα πείτε... και είστε όλοι χαρούμενοι για μια ακόμη χρονιά που είστε μαζί....

Πνίγεσαι!!! ξέχασες οτι έχεις ακόμα μια μπουκιά στο στόμα! Πνίγεσαι.... και για μια φορά ακόμα το βλέμμα σου κοιτά το τίποτα, την ανυπαρξία.... πάλι τυφλός....

Πληρώνεις και φεύγεις.... έχει σκοτεινιάσει.... και ξεκινάς για ...που;;; Έτσι, περπατάς, και προσπαθείς να αδειάσεις το μυαλό σου.... να μην θυμάσαι τίποτα... και δεν το καταφέρνεις...

Φτάνω στην μεγάλη πλατεία, ο κόσμος έχει αραιώσει και οι σκιές πληθαίνουν... είναι αργά πια, περπάτησα πολλές ώρες...

Ακουμπάω και την δική μου σκιά πάνω στις άλλες.... έτσι για να μην αισθάνομαι μόνος...
Να περάσει η νύχτα, να πάω πίσω στον ξενώνα χαρούμενος, γελαστός.

Γιατί γιόρτασα με την οικογένεια....

Στερεμένος από τα δάκρυα της νύχτας....

Μην κλαις ρε φίλε!!!! Έχεις τις μνήμες σου, αναμνήσεις όμορφες!

Κι ας σου πήραν τις ελπίδες σου.... κι ας έχασες τα όνειρα.... μην κλαις....

Homeless Radio

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Νύχτα πρώτη..

“Μην κλαις! Μην κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο!
 Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!”


 08/12/2013

Και θυμάμαι.... αρχές του Νοέμβρη μπήκα να ζήσω στον ξενώνα...

Νύχτα πρώτη,

Γνωρίστηκα με τους άλλους άστεγους που έμεναν εκεί, με τον χώρο... Διαφορετικοί άνθρωποι... αλλά τα πήγαμε μια χαρά... Τα τραίνα περνούσαν απ' έξω, στα 10 μέτρα... κάθε δέκα λεπτά...

Σεισμός!!

Εκεί λοιπόν, το ίδιο βράδυ, γνώρισα και ένα κομμάτι του εαυτού μου, που δεν φανταζόμουν..
Από την στιγμή που έφτασα λοιπόν, αναρωτιόμουν πως θα διαμορφωνόταν η ψυχολογία μου... ήδη βρισκόμουν σε βαριά κατάθλιψη....

Ξέρεις, ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τον ύπνο.... και φοβόμουν ότι δεν θα μπορώ να κοιμηθώ...
Το περιβάλλον... τα τραίνα... οι ξένοι άνθρωποι... η αβεβαιότητα για το μέλλον...
Αυτά σκεφτόμουνα... και μια ζωή πολυτάραχη που άφηνα πίσω, και που δεν με τρόμαξε ποτέ, κι ας είχε κινδυνέψει και η ζωή μου... “και τώρα φοβάσαι μάγκα μου”...

Φοβάσαι για ένα ανύπαρκτο αύριο... φοβάσαι που θα χαθείς έτσι, χωρίς αξιοπρέπεια, στη μιζέρια...
Αλλά, περισσότερο φοβάσαι μήπως και τα πιστέψεις αυτά, τρομάζεις με την ιδέα οτι χάνονται τα όνειρα και οι ελπίδες, φοβάσαι οτι θα είσαι ένας ζωντανός νεκρός...

Αλλά... ανακαλύπτεις οτι όσο τα σκέφτεσαι, τόσο πιο πολύ αποκτάς την ψυχική δύναμη να τα αντιμετωπίσεις... Έτσι, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του άστεγου, στα 60 σου, ανακαλύπτεις έναν άλλο εαυτό... και ...κοιμάσαι σαν πουλάκι! Και με ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο απόλυτης ηρεμίας...

“ο 5 δευτερόλεπτα!” Σε 5” κοιμάμαι.... και άρπαξα και το παρατσούκλι!

Οι εφιάλτες ζωντανεύουν όταν είσαι ξύπνιος...

Μερικές μέρες μετά... στα μέσα του Νοέμβρη... Η ώρα πήγε 9 το βράδυ και οι “απ' έξω” πρέπει να φύγουν από τον ξενώνα, και να πάνε να βρουν κάπου να κοιμηθούν....

Και τους παρατηρείς να μαζεύουν τα λιγοστά υπάρχοντα, και να βγαίνουν από την πόρτα, να πηγαίνουν δεξιά – αριστερά και να χάνονται στη νύχτα....

Οι εφιάλτες ζωντανεύουν όταν είσαι ξύπνιος...

Και κάθεσαι εκεί, στην καρέκλα μπροστά στην κουζίνα... και αντιλαμβάνεσαι οτι τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι από τα μάτια σου και τραντάζεσαι από τα αναφιλητά, και ντρέπεσαι που σε βλέπουν... κι έχεις παγώσει... Και ντρέπεσαι που εσύ θα κοιμηθείς σε κρεβάτι, στα ζεστά...

Και ένας νέος εαυτός αναδύεται και σε ξαφνιάζει πάλι! Και αποφασίζεις οτι τώρα πλέον είναι η σειρά σου να βοηθήσεις τους ανθρώπους.... Και το κάνεις σκοπό της υπόλοιπης αβέβαιης ζωής σου... Και το ξέρεις αυτό μόνο εσύ, βαθιά στην ψυχή που σου έχει απομείνει....
Κανένας άλλος....

Και αποφασίζεις να ψάξεις ακόμα πιο βαθιά... να σκάψεις να βρεις τι άλλο είναι θαμμένο μέσα σου και δεν το ξέρεις....

— “Μην κλαις! Μην κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!” (Νίκος Καζαντζάκης)

Homeless Radio

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Η Σκιά... δύο χρόνια μετά...


22/11/2013

Η Σκιά...
δύο χρόνια μετά....

....έπρεπε να περάσει ενάμισι χρόνος για να καταλάβεις οτι ανήκεις πλέον στον κόσμο των σκιών...
Έπρεπε να επαναστατήσεις, να εξαγριωθείς, να μελαγχολήσεις, να ουρλιάξεις ΦΤΑΝΕΙ... ως εδώ! Για να αποφασίσεις να βγείς απ' τη σκιά, να αρπάξεις το φως ξανά....
Και... το κάνεις! Και να! Σφίγγεις τα δόντια, και χωρίς δεύτερη σκέψη, πηδάς έξω, μακρυά απ' τη σκιά...

Να και το Φως!!! Εκεί έξω σε περιμένει.... Πανέμορφο με το αστραφτερό του χαμόγελο να σε παρατηρεί και να σου γνέφει... "έλα, εδώ είμαι, να σου δείξω το δρόμο του χαμόγελου, να σου πάρω το βάρος της ψυχής...."

Η Ελπίδα εκεί..

Το πλησιάζεις διστακτικά στην αρχή, και απλώνεις το χέρι και το αγγίζεις, και νιώθεις τη ζέστη της δικής του ψυχής... Σε αγκαλιάζει το Φως, σου μιλάει γλυκά, σου δίνει θάρρος με λόγια τρυφερά...σε χαϊδεύει απαλά, σε τραβάει απ' το χέρι, και σε ταξιδεύει σε άλλους απέραντους ουρανούς...
Μόνο που εσύ είσαι ακόμα μια σκιά... και κουβαλάς το απίστευτο φορτίο πόνου, που το μάζευες σιγά σιγά, όλο το διάστημα που έζησες με τις άλλες σκιές...

Ζεις ανάμεσα στο Φως και την Σκιά αδερφέ μου... και είναι τόσο σκληρό.... να διαπιστώνεις οτι τώρα είσαι...

Η Σκιά του Φωτός....

...κι εσύ ουρλιάζεις βουρκωμένος... ξανά.. αδερφέ μου...


Homeless Radio

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Να σου πω....


Νοέμβριος 2013


Να σου πω....

Εσένα που θα έχεις το κουράγιο, την διάθεση να διαβάσεις παρακάτω...

Πρώτα, να συστηθώ..

Είμαι ο Γιώργος και γράφω σήμερα με την ιδιότητα του άστεγου, άνεργου, ανασφάλιστου, στα 62 μου, και που ποτέ δεν θα πάρω σύνταξη....

Και που αναζητώ τον τρόπο να επιβιώσω, με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό. Γιατί, επιθυμώ να κλείσει η ζωή μου με ελπίδα, αγάπη και χαμόγελο... με ψυχή χαρούμενη και ευτυχισμένη...

Λοιπόν... διαβάζω τις τελευταίες μέρες τόσα άρθρα και ρεπορτάζ (τηλεόραση δεν βλέπω) για τους άστεγους. Και θυμάμαι την ζωή μου σαν άστεγος τα τελευταία χρόνια...

Βρέθηκα να συμμετέχω σε άπειρα ρεπορτάζ σε πολλά τηλεοπτικά δίκτυα, κυρίως ξένα και μερικά ελληνικά, σε περιοδικά και σε εφημερίδες. Τι σκεφτόμουν πραγματικά όταν μιλούσα στους δημοσιογράφους; Μα ήταν ξεκάθαρο οτι εξυπηρετούσα κάποια συμφέροντα!
Κάποιοι που διαβάζουν τώρα, ξέρουν καλά τι ακριβώς λέω. Προσωπικά, εξαργύρωνα την επιβίωσή μου.

Και στην άκρη του μυαλού μου, υπήρχε πάντα η ελπίδα να βρεθεί κάποιος που θα μου έδινε μια δουλειά, να ζήσω με αξιοπρέπεια και να μην είμαι βάρος σε κανέναν!

Δεν πέρασε καιρός μέχρι να αντιληφθώ οτι απλά, είχα γίνει το αντικείμενο για επιβίωση του δημοσιογράφου.... και αντικείμενο πλουτισμού των ΜΜΕ. Και συνέχισα να είμαι “αντικείμενο” συνειδητά πλέον, με την ελπίδα πια, τουλάχιστον να ωφεληθούν, ίσως, κάποιοι άλλοι άστεγοι, πολύ πιο ταλαιπωρημένοι από εμένα..

Και ταυτόχρονα, εκτός από την ιδιότητα του άστεγου, έχτισα και την συνείδηση του εθελοντή. Από τη στιγμή δηλαδή, που κάποιες βασικές μου ανάγκες καλύφθηκαν, μπορούσα να βοηθάω και κάποιους άλλους...

Για τον εθελοντισμό όμως, ίσως αναφερθώ αργότερα.... κάπου αλλού...

Κατά την διάρκεια λοιπόν του χρόνου που επωφελήθηκα των υπηρεσιών του ξενώνα αστέγων που έζησα, κατάλαβα οτι η κοινωνική επανένταξη που ευαγγελιζόταν η οργάνωση για τους άστεγους, δεν θα γινόταν ποτέ....

Και η διαδικασία του να αποδείξεις οτι δεν είσαι ελέφαντας (“περιστατικό” για κάποιους) πολύ ψυχοφθόρα... Δεν είμαστε “αδέσποτα” για να μας μαζεύετε σε μάντρες, ή να μας φωτογραφίζετε στους δρόμους, τις γέφυρες, τις στοές και τα παγκάκια....

Η αλληλεγγύη μεγάλης μερίδας του λαού, είναι δεδομένη! Την βίωσα! Και δεν έχω τρόπο να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Και μιλάω για την αλληλεγγύη στους αναξιοπαθούντες... όχι απαραίτητα προσωπικά σε εμένα....

Από την άλλη μεριά, είχα την ευκαιρία αυτοκριτικής, του απολογισμού σχεδόν μισού αιώνα ζωής σε αυτό τον κόσμο....

Ομολογώ οτι με εξέπληξε το αποτέλεσμα.... Το να ανακαλύπτεις πόσο πεζά, εγωιστικά έζησες... πόσο κακό έκανες στους άλλους, αλλά κυρίως στον εαυτό σου και την ψυχή σου, δεν είναι εύκολο να το αποδεχθείς... Το αποδέχεσαι τελικά, γιατί είναι μια σκληρή αλήθεια... Και καταλαβαίνεις επίσης, οτι δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσει ο χρόνος πίσω, για να επανορθώσεις...

Υπάρχουν, σε αυτό το στάδιο, 2 δρόμοι να ακολουθήσει κάποιος... Να πέσει στην λήθη, να “βουλώσει” τις αισθήσεις και την ψυχή, με πάγο αιώνιο, ή να ξεσηκωθεί και να επαναστατήσει εναντίον του εαυτού του...

Και στην περίπτωση της λήθης, πας, χάνεσαι στην ανυπαρξία του τίποτα, που είναι “κάπου εκεί” στον χωροχρόνο....

Το “ξεσήκωμα” δεν είναι εύκολη πράξη, πρέπει να γίνει με απόλυτη ευθύνη και πρέπει να αποδεχθείς την βοήθεια από τον πιθανό “κάποιον”, που σου απλώνει το χέρι, όχι από αλληλεγγύη, αλλά από βαθιά αγάπη... γιατί ήταν δίπλα σου καιρό, σε γνώρισε καλά... σε εκτίμησε... και που δεν κατάλαβες οτι ήταν πάντα δίπλα σου...

Όλα αυτά... για το τι νοιώθω εγώ, σαν άστεγος.... δεν ανήκουν σε εμένα μόνο.... Με παραλλαγές, είναι αυτά που αισθάνονται όλοι οι άστεγοι, άσχετα με την ψυχική τους κατάσταση...

Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι, φτιαγμένοι από το ίδιο κοσμικό υλικό... Οι δομές των κοινωνιών μας διαφοροποιούν...

Και σαν τέτοιοι, πιστεύω ότι είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να λειτουργούμε με ενσυναίσθηση (βαθιά επικοινωνία με τον άλλον μέσω της συναισθηματικής ταύτισης ή κατανόησης).

Ο άστεγος λοιπόν, ΔΕΝ είναι “περιστατικό”, άσχετα με τον ιατρικό του φάκελο, το ποινικό μητρώο ή με τις εξαρτήσεις του. Μπορεί να είναι βρώμικος, να μυρίζει άσχημα και η φάτσα του να σε τρομάζει, η συμπεριφορά του να σε φοβίζει.... ή μπορεί να είναι κάποιος που όταν τον βλέπεις ΔΕΝ πιστεύεις οτι είναι άστεγος, γιατί αντίθετα με τα παραπάνω, είναι καθαρός, γελαστός και δραστήριος.... ντυμένος σχετικά καλά και καθαρά.... δεν έχει “ιατρικό” φάκελο, ούτε εξαρτήσεις και ποινικά μητρώα....

ΟΛΟΙ έχουν ένα κοινό... είναι άνθρωποι με τα όλα τους.... με προσωπικότητα, αισθήματα, χαρές και λύπες, με αγάπη στην καρδιά, με μίσος μερικές φορές... και κυρίως με ελπίδα! Και ψυχή...
Συνείδηση!!

Και το κυριότερο.... την μοναξιά και τον πόνο που σου δίνει αυτή...

Γι αυτό... Σας παρακαλώ... μην τον εκμεταλλεύεστε... δεν του αξίζει και αυτός ο πόνος...
Και αν δεν μπορείτε να του προσφέρετε κάτι... κοιτάξτε τον στα μάτια, όχι με οίκτο και συμπόνοια.. αλλά με χαμόγελο και αγάπη... αγγίξτε τον.... αυτό χρειάζεται, για να νοιώσει οτι δεν είναι μόνος...
...στο δρόμο...

σε ευχαριστώ με την καρδιά μου...

Homeless Radio

Περί Σκιών


Σκιές - Η Αιώνια Νύχτα ενός Αστέγου


Το Blog αυτό δημιουργήθηκε, για να κάνει ευρύτερα γνωστό το πρόβλημα της αστεγίας μέσα από τις εμπειρίες ενός αστέγου. Για να κατανοήσουμε, ότι ένας άστεγος είναι πάνω απ' όλα Άνθρωπος, με σκέψεις, αγωνίες, συναισθήματα και κυρίως, πόθο και πάθος για ζωή. Να μάθουμε να τον προσεγγίζουμε με ενσυναίσθηση και αγάπη. Να είμαστε αλληλέγγυοι και όχι φιλάνθρωποι. Να προσπαθήσουμε να τον βγάλουμε από τον δρόμο και την απόγνωση. Να τον προστατεύουμε όταν χρειαστεί.

Τα κείμενα που δημοσιεύονται, έχουν γραφτεί τους τελευταίους μήνες και είναι μια καταγραφή γεγονότων και συναισθημάτων μέσα από τις εμπειρίες της ζωής μου και της ιστορίας μου, ως άστεγου. Ελπίζω να είναι χρήσιμα και, έστω κάποιοι συνάνθρωποι να ευαισθητοποιηθούν και να βγάλουν φωνή δυνατή, δυναμική, για να τερματιστεί κάποτε αυτή η κοινωνική αδικία.

Οι άστεγοι είμαστε πολλοί... Μια ολόκληρη πόλη, χωρίς γεωγραφική θέση...

Homeless Radio