Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Εκεί, να ξέρεις, Θεός δεν υπάρχει...


του Χρήστου Φιλίππου

Πρωτοχρονιά έλεγα! Ας μην χάσω τη γιορτή... Ό,τι κι αν έχει συμβεί γύρω σου ή μέσα σου, ζητάς ένα μερίδιο στην χαρά και την αγάπη του άλλου. Όσο κι αν έχει ξεφτίσει η ψυχή σου από τη ψευτιά, ζητάς με όση αλήθεια σου έχει απομείνει να ζήσεις τα λίγα δράμια της ευτυχίας των μεγάλων προσδοκιών των ανθρώπινων και των αυθεντικών. Έτσι δίχως προσευχή, αλλά ντυμένος το πανωφόρι της ψυχής μου βγήκα στους δρόμους ένα απόγευμα στην Αθήνα.

Περπάτησα τη Σταδίου, δρόμος όμορφος και γιορτινός παραδοσιακά στην Αθήνα. Λίγο τα φώτα των βιτρίνων, λίγο οι καλοντυμένες πωλήτριες έτοιμες να κουμαντάρουν και τον πιο παράξενο πελάτη, λίγο οι άντρες, οι γυναίκες, και τα ζευγάρια, με δώρα στα χέρια και χαμόγελα και κουβέντες με νόημα, λίγο τα γκελ των φωτεινών στολιδιών της Σταδίου στα καπό των αυτοκινήτων, έλεγα ότι είμαι κοντά στο νόημα των ημερών.

Ανέβαινα τη Σταδίου για το Σύνταγμα από αριστερά, πολύ κοντά στον τοίχο για να κόβω το αγιάζι. Πριν την πλατεία Κλαυθμώνος έκανα μια στάση, και άναψα ένα τσιγάρο εν στάσει μπροστά στην Εθνική τράπεζα. Σήκωσα το βλέμμα ίσα μπροστά και ξεκίνησα να βαδίζω ξανά. Εκεί σε μια κόγχη του τοίχου σκουντούφλησα σχεδόν στα χαρτόνια μιας αυτοσχέδιας τρώγλης κάποιου αστέγου. Κοίταξα βιαστικά κάποιον σαν σε ένα συνονθύλευμα σκουπιδιών μπερδεμένο, με κουρέλια, χαρτόνια, και κουβέρτες. Κι όταν παραπατώντας πάτησα σε κάποιο χαρτόνι, με εκείνο το μαλάκωμα στο πάτημα φαντάστηκα ότι είχε ξεκινήσει να σαπίζει ο δρόμος... Κι όπως άνοιγα το βήμα μου μπροστά πήρα το πρώτο μπουγάζι από την Κοραή, και πέταξα το τσιγάρο μου. Απέναντι η πλατεία ήταν φωτισμένη. Καθαρή, κολλαριστή... Βγήκα φουριόζοζος ως τα μεγάλα πολυκαταστήματα και έκοψα στη στροφή της Σταδίου κοντά στην Βουκουρεστίου. Ξάφνου γκρεμοτσακίστηκα, έτρεχα να σωθώ. Κι άλλοι άστεγοι παρακάτω, και πιο κάτω!.. Μες την τρικυμία της φτώχειας των πολλών αυτής της πόλης, τούτες εδώ οι 'σκιές' έμοιαζαν με εφιάλτη και παραίσθηση, όμοια με εκείνες που έσπειρε ο μάγος Πρόσπερο στους ναυαγούς - αυλικούς στο νησί που κυβερνούσε.. Έχανα τα ίχνη της γιορτής. Διά ασήμαντον αφορμή! Βάδιζα στα όρια πάλι της πόλης φρίττοντας, μεταξύ του δεδηλωμένου εμπορικού της θαύματος και του αδήλωτου ξεπεσμού της. Μα έχανα την γιορτή! Έχανα την γιορτή!..

Στο αντικρυνό πεζοδρόμιο της Σταδίου βάδιζε ο Γιώργος. Ο Γιώργος είναι φίλος... Εκεί, μέσα στην ακαταστασία μου, βυθισμένος στο παλτό που φορούσα, ο Γιώργος με αναγνώρισε. Στάθηκε, με κοίταξε, σήκωσε το χέρι του κι έβαλε μια φωνή: “Χρήστο!”. Η φωνή του σα να απεκατέστησε ξανά την γιορτή, σα να πήρα ξανά το φως των δρόμων και άνοιξε το βλέμμα μου. Τον χαιρέτησα από μακρυά και πέρασα απέναντι να του μιλήσω. “Γιώργο τί κάνουμε;” του είπα. Ο Γιώργος κοίταξε διαγώνια το φωτισμένο δέντρο της πλατείας Συντάγματος και χαμογέλασε... Μού έπιασε το χέρι και έκανε μια γκριμάτσα ότι ήταν παγωμένο.

“Φτάνει ο δρόμος...” μου είπε. “Αυτοί εδώ οι άστεγοι που συνάντησες είναι οι αόρατοι άνθρωποι του συστήματος. Δεν υπάρχουν για κανέναν...” συνέχισε. “Ζωγράφησέ τους αν μπορείς, με μια μουτζούρα μοιάζουν. Ζουν πια αρνούμενοι την πραγματικότητα που τους περιβάλλει, για να αντέχουν. Κι έτσι είναι άρρωστοι πια! Είναι τρελοί!.. Ότι δεν είσαι εσύ εκεί δεν είναι από τύχη, δεν είναι όμως ούτε από ικανότητα. Όταν βαδίσεις παρακάτω από την ανάγκη... θα βγεις σε ένα μπουντρούμι. Εκεί να ξέρεις Θεός δεν υπάρχει! Εκεί πετάει το Σύστημά μας ανθρώπους για καύσιμο. Μόνο έτσι θα επιβιώσει! Τελειωμό δεν έχει πουθενά ετούτη η σκλαβιά. Εκτός κι αν ελπίσουμε σε κάτι... Εκτός κι αν ελπίσουμε σε κάτι!..”.

Χρήστος Φιλίππου

Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου 2017

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Leftovers - Σκιές


Leftovers - Σκιές - Θεατρικό (απόσπασμα)


Τα πρόσωπα: Μαρία (δημοσιογράφος), Γιώργος (άστεγος), Σκιά (alter ego)

Μαρία: Αισθάνεσαι ενοχές για κάτι που έκανες ή δεν έκανες;

Γιώργος: Ναι πολλές. Αλλά ξέρεις... οι ενοχές είναι σαν να θες να πας κάπου γρήγορα και αντί για
γκάζι, να πατάς φρένο.. Γι αυτό τις έχω κλειδωμένες.

Μαρία:
Δεν σε κουράζει να ζεις έτσι; Στο δρόμο, με κάθε καιρό..

Γιώργος: Είναι στιγμές... που το βάρος είναι ασήκωτο... και σε αναγκάζει να κάτσεις κάτω, σε
λυγίζει. Και αυτές οι στιγμές είναι που αναλογίζεσαι τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές της ζωής.
Είναι στιγμές... Και μετά πρέπει να αποφασίσεις, να κάτσεις κάτω ή να σηκωθείς...
Οι σκέψεις μου.. μου λείπουν, αυτές τις στιγμές.

Μαρία: Κάτι πρέπει να γίνει, κάτι ν’ αλλάξει...

Γιώργος: Η ζωή μου αλλάζει με τόσους πολλούς τρόπους που δεν ξέρω ποιον να εμπιστευτώ πια..
Είναι και μια σκιά που τρέχει ανάμεσα στις μέρες μου σαν ζητιάνος που πηγαίνει από πόρτα σε
πόρτα. Είναι δύσκολο να αλλάξει κάτι, όταν η ζωή και ο έρωτας γίνονται παράξενα ...και παλιά...

Μαρία: Αγάπησες; Ερωτεύτηκες;

Γιώργος: Πριν από λίγο καιρό κάπου.. Δεν ξέρω που και πότε..
Ήταν σαν να έβλεπα μια ταινία, και ερωτεύτηκα την πρωταγωνίστρια...
...έπαιζε ένα ρόλο που δεν μπόρεσα να καταλάβω..

Μαρία: Να μου το εξηγήσεις αυτό... Λοιπόν πρέπει να πάω για δουλειά. Να συνεχίσουμε αύριο;

Γιώργος: Στο καλό! Κι αν δεν με βρεις αύριο... χαμογέλα!

(Η Μαρία φεύγει και την ακολουθούν οι σκιές. Παραμένει μία Σκιά στη σκηνή. Ο Γιώργος περπατά
σκεφτικός. Τον ακολουθεί η Σκιά.)

Σκιά: Βλέπεις, εδώ είμαι πάντα, θα είμαι πάντα. Είμαστε ένα, έχουμε ο ένας τον άλλο...

Γιώργος: Είναι καλό, αλλά και βασανιστικό.

Σκιά: Μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά;

Γιώργος: Όχι. Είσαι εγώ και είμαι εσύ. Είσαι ο φύλακας της μνήμης, είσαι τα πάθη μου, τα λάθη μου και οι έρωτες μου. Τα ταξίδια και οι φόβοι μου. Είσαι εγώ και δεν θα ξεφύγω ποτέ από εμένα.

Σκιά: (τον αγκαλιάζει καθώς περπατούν) Γεννήθηκα μαζί σου, έζησα όσα έζησες, θα πεθάνω μαζί σου. Συγνώμη που δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Γιώργος: Ξέρεις, η συγνώμη είναι μια λέξη με τεράστιο βάρος. Δεν μπορεί να την "σηκώσει" εύκολα κάποιος. Και ειδικά όταν τη ζητάει απ’ τον εαυτό του.

Σκιά: Κι έτσι θεριεύουν οι ενοχές. Θέλεις να μας ρίξω στη λήθη;

Γιώργος: Το δοκιμάσαμε.. έτσι δεν είναι;

Σκιά: Το δοκιμάσαμε ναι, και πικραθήκαμε απέραντα. Πόσο δύσκολο να συμπορεύεσαι αρμονικά με τον εαυτό σου...

Γιώργος: Αλλά έτσι, οδηγηθήκαμε σε διαφορετικούς κόσμους, με διαφορετικές επιθυμίες και συναισθήματα, για άλλους ανθρώπους...
Κι αυτό που είχαμε κοινό έγινε εξαϋλωμένο παρελθόν στριμωγμένο στα μπαούλα της λήθης.
Τώρα.. τώρα μερικές φορές, σαν να βλέπουμε ένα ασπρόμαυρο ερωτικό δράμα, σαν εκείνο του 1942.

Για έρωτες που ξεκίνησαν και που δεν τέλειωσαν.

Μόνο εκείνο το "The End" κάποιου ανάλγητου σαδιστή σκηνοθέτη!

Και που και που, σκάνε οι νάρκες των συναισθημάτων και μας σκοτώνουν ξανά και ξανά και ξανά.
Για να έχουμε τις πληγές μας πάντα ανοιχτές, να μας θυμίζουν εκείνο τον πόλεμο, τον χωρίς νικητή και ηττημένο, αλλά μόνο πτώματα.

Και κάτω απ' τους γκρίζους ουρανούς του μέλλοντος, μένει το κοτσάνι μιας αγάπης που δεν άνθισε ποτέ!

Μόνο του, στο απέραντο άδειο λιβάδι...

Μόνος μου... στο απέραντο άδειο λιβάδι..

Γ.Μ.

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Το κράτος θέλει αόρατο τον άστεγο”

Μια συζήτηση για τα προβλήματα των αστέγων εν μέσω της οικονομικής κρίσης.

Του Φίλιππου Ζάχαρη

Θες η κρίση, θες οι συγκυρίες και οι ατυχίες, το κακό δεν αργεί να γίνει. Υπάρχουν όμως αξιοπρεπείς και περήφανοι άστεγοι. Υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για το δικαίωμα στη ζωή. Και αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι που δεν περιμένουν να ζήσουν από τα συσσίτια και τις ελεημοσύνες των φιλανθρωπικών οργανώσεων, αυτοί που το κράτος θέλει “αόρατους”, βρίσκονται παντού, στους δρόμους και τα στενά. Αρκεί να έχει κανείς την θέληση να τους πλησιάσει χωρίς διάθεση τραγικοποίησης της κατάστασής τους. Γιατί πάνω απ’ όλα ο άστεγος δεν παύει να είναι συνάνθρωπος και όχι ξένο σώμα, ένας από εμάς. Και πάνω απ’ όλα αξιοπρεπής. Σαν τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται.



Η οικονομική κρίση άλλαξε τα πάντα για τους κ.κ Γιώργο Μπαρκούρη και Λέων (“αγιογράφος”).

- Πως βρεθήκατε σε αυτή την θέση;

Γιώργος: Βασικά λόγω της ανεργίας που ξεκίνησε γύρω στο 2007 και λόγω ηλικίας η ανεργία ήταν πιο έντονη γιατί όσο πιο μεγάλος είσαι, τόσο πιο δύσκολο είναι να βρεις δουλειά. Για οικονομικούς λόγους, λοιπόν, βρέθηκα άστεγος. Αν και εκείνη την εποχή συνέχισα να δουλεύω ως ελεύθερος επαγγελματίας, παρόλα αυτά…

- …Θεωρείς δηλαδή ότι έπεσες θύμα της οικονομικής κρίσης και ότι δεν έγιναν κάποιοι “κακοί
υπολογισμοί” στην πορεία;

Γιώργος: .…Να πεις κακό υπολογισμό ότι δεν με ενδιέφερε ποτέ να έχω προσωπική περιουσία; Δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος. Τελικά μπορείς να πιες ότι αν δεν έχεις περιουσία σήμερα, είσαι καλύτερα. Οπότε καταλήγουμε ότι με την φθίνουσα πορεία και την ανεργία, να μην βγάζουμε ούτε καν τα έξοδά μας.

Λέων: Και εγώ ελεύθερος επαγγελματίας ήμουν, έκανα αγιογραφίες. Όταν η ψυχολογία της αγοράς πέφτει, από τα πρώτα πράγματα που δεν κινούνται πλέον, είναι αυτά που είναι ακριβά και δεν τα χρειαζόμαστε στην καθημερινότητά μας. Η αγιογραφία είναι κάτι τέτοιο. Και όσο δεν υπήρχαν παραγγελίες, δεν υπήρχε εισόδημα. Το λίγο που είχα μαζέψει, εξανεμίστηκε, μιας και δεν είμαι το άτομο που μου αρέσει να έχω λογαριασμούς κλπ. Όταν πχ είχα κάποια χρήματα μαζεμένα, έκανα ταξίδια. Αύριο ήταν μια άλλη μέρα.
Και πράγματι έτσι ήταν, έβγαινε καλά η ζωή, η πτώση όμως ήρθε απότομα.

- Δεν αργεί, δηλαδή, από την μια στιγμή στην άλλη να βρεθεί κανείς στον δρόμο…

Λέων: Όχι, είναι πάρα πολύ εύκολο.

- Το έχει καταλάβει αυτό ο κόσμος;

Λέων: Νομίζω πως το έχει καταλάβει με την αλληλεγγύη που δείχνει σε αυτούς που είναι εκτός στέγης. Καταλαβαίνουν ότι και αυτοί μπορεί να έρθουν σε αυτή την θέση ή απλούστατα συμμερίζονται και αντιλαμβάνονται ότι αυτοί που είναι στον δρόμο σήμερα δεν είναι οι “πολλοί” που λέμε με την συνήθη εικόνα. Είναι άτομα της διπλανής πόρτας, που είχαν μια ζωή, ένα εισόδημα, που δεν είναι τεμπέληδες, που δούλευαν….

- Γιώργο, εσύ συμφωνείς με αυτό;

Σίγουρα, σήμερα ο κόσμος διακρίνει την πιθανότητα να βρεθεί στην δική μας θέση. Βεβαίως υπάρχουν και άνθρωποι που δεν κινδυνεύουν διότι έχουν μια καλύτερη οικονομική κατάσταση, καλύτερη δουλειά. Ακόμη και αυτοί όμως είναι αλληλέγγυοι σε αυτή την κατάσταση.
Αντιλαμβάνονται το πόσο έχει αλλάξει ο οικονομικός χάρτης του πληθυσμού.

- Ποια είναι η μεγαλύτερή σας ανάγκη;

Γιώργος: Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει πρώτα απ’ όλα ότι ο άστεγος δεν είναι κάποιος σώνει και καλά “τρελός” που βρέθηκε στο δρόμο. Έχει τους λόγους του που είναι στο δρόμο. Ο κόσμος δεν μπορεί να αντιληφθεί τι γίνεται με τον πληθυσμό των αστέγων, που είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Περιέχει όλα τα στοιχεία. Περιέχει επαγγελματία που ατύχησε οικονομικά, υπαλλήλους που λόγω των περικοπών δεν μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους κλπ. Δεν είναι απαραίτητα ένας που μπορεί να είναι αλκοολικός και βρέθηκε στο δρόμο διότι κανένας δεν τον ήθελε κοντά του.
Δεν υπάρχει, από την άλλη μεριά, καμία πρόνοια για ανθρώπους με εξαρτήσεις, με ψυχολογικές καταστάσεις. Όλοι υπάρχουν στον δρόμο…

- Δεν θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει διαχωρισμός του τύπου “αυτοί προέχει να βοηθηθούν και αυτοί
δεν προέχει…”

Γιώργος: Πώς να υπάρξει διαχωρισμός; Εγώ προσωπικά έχω βιώσει τον ρατσισμό απέναντι στον άστεγο. Ενώ όπως βλέπεις, προσπαθώ να είναι καθαρός, αξιοπρεπής, να μιλάω σωστά.
Πάω πχ. σε μια δημόσια υπηρεσία και τους λέω πως είμαι άστεγος και μου λένε “εσύ, άστεγος;” Ξέρεις, βγαίνουν κάποια αυθόρμητα πράγματα στον πληθυσμό….

Λέων: Έχω δει βέβαια κόσμο που διαχωρίζει τον άστεγο από τον άστεγο. Είναι όμως και η συμπεριφορά του αστέγου μερικές φορές. Κάποιος που είναι, για παράδειγμα, υπό την επήρεια ναρκωτικών και πέφτει επάνω σου και σε πιέζει. Είναι ένα άτομο που ο πολίτης δεν θέλει να συσχετιστεί μαζί του. Εάν είναι ένας άστεγος που κάθεται σε ένα πεζούλι και σε ένα πάρκο και κάθεται μια μητέρα με το παιδί της δίπλα, τον δέχεται αν είναι καθαρός και δεν ενοχλεί κανέναν. Αν δίπλα της τώρα καθόταν ένας αλκοολικός, θα σηκωνόταν να φύγει.

- Και στις δύο περιπτώσεις, όμως, δεν παύουμε να έχουμε την αδιαφορία του κράτους που οδηγεί κάποιες κατηγορίες αστέγων να φέρονται διαφορετικά…

Λέων: Εκεί πάμε αλλού. Μην ξεχνάμε ότι για το κράτος μέχρι πρότινος δεν υπήρχε ο άστεγος. Άστεγος σήμαινε απλά “δεν υπάρχεις”, δεν σε αναγνωρίζουμε σαν άστεγο. Τώρα κάπου - σε κάποια νομοθεσία - έχει μπει μια φράση και έτσι υπάρχει και ο άστεγος. Πρακτικά όμως δεν έχει γίνει τίποτε για αυτόν. Δεν ρώτησαν ποτέ τους ανθρώπους αυτούς τι έκαναν προηγουμένως, να τους βοηθήσουν να βγάλουν έστω πέντε – δέκα μεροκάματα το μήνα, να τους καταρτίσουν για να δουλέψουν. Δεν το έκανε κανένας. Ούτε η τοπική αυτοδιοίκηση ενδιαφέρεται για την πρόληψη ή για την εξάλειψη της αστεγίας.
Μόνο για κανένα συσσίτιο, όπως και η εκκλησία, και κανένα ξενώνα που και που αναφέρονται.

- Οπότε το βάρος, μοιραία, πέφτει στις ΜΚΟ…

Γιώργος: Πρέπει να καταλάβει ο κόσμος, οι Τοπικές αυτοδιοικήσεις και η Πολιτεία γενικότερα ότι ο άστεγος δεν χρειάζεται ελεημοσύνη. Αν τον ταΐζεις κάθε μέρα είναι σαν να του λες “κάτσε εκεί που κάθεσαι, θα σου δώσω εγώ ένα πιάτο φαγητό για να μείνεις αόρατος, να μην υπάρχεις”. Δηλαδή αγγίζουν τα όρια της ελεημοσύνης με την χειρότερη έννοια. Για τον άστεγο, προτεραιότητα δεν έχει το φαγητό. Υπάρχουν άστεγοι που τους γνωρίζουμε προσωπικά και που τρώνε επτά φορές την ημέρα γιατί πάνε σε όλα τα συσσίτια, σε όλες τις γειτονιές και τους Δήμους.

- Το οικείο περιβάλλον σας συμπαρίσταται;

Λέων: Εγώ έχω ένα γιό με τον οποίο έχω πολύ καλές σχέσεις. Τώρα θα μου πεις “τι λέει αυτός”; Ξέρετε, δεν ζήτησα ποτέ βοήθεια από τον γιό μου. Είναι ένας νέος άνθρωπος, που έχει μια ζωή μπροστά του, τα χρόνια αυτά δεν ξαναγυρνάνε πίσω. Δεν έχω το ηθικό δικαίωμα σαν γονιός, σαν 65αρης, να του ζητήσω να στερηθεί ορισμένα πράγματα για να βοηθήσει εμένα. Όχι, δεν το κάνω.

- Τελικά για το μέλλον, υπάρχει αισιοδοξία; Ελπίζετε πως κάποια μέρα θα αλλάξει η κατάστασή σας;

Γιώργος: Θα μιλήσω λίγο προσωπικά για το τι θεωρώ αισιοδοξία. Είναι κάτι που πρέπει να καλλιεργήσει ο κάθε άνθρωπος μέσα του ώστε να μπορεί να βρει τρόπους και να έχει την ώθηση να
προχωρήσει προς το μέλλον. Δεν είναι κάτι που σου έρχεται απλά στο μυαλό.
Οι περισσότεροι από τους άστεγους που γνωρίζω είναι από αδιάφοροι ως απαισιόδοξοι. Έχει κάτσει η βάρκα. Εγώ είμαι από την φύση μου αισιόδοξος. Αυτό που συνέβη σε μένα πέρα από την φυσική μου αισιοδοξία ήταν να καλλιεργήσω και την αιτία για την αισιοδοξία, την οποία δεν την είχα όταν βρέθηκα από την μια κατάσταση στην άλλη και βίωσα τον κόσμο του δρόμου, την αστεγία. Τότε υπήρξε ένα ακόμη ερέθισμα, το ότι δεν θέλω να είμαι άστεγος. Από κει και πέρα κάνω ότι μπορώ για αυτό και δεν το κάνω μόνο για μένα. Ξεπερνάμε δηλαδή και το προσωπικό επίπεδο και πάμε σε ένα πιο συλλογικό.

Λέων: Εγώ δεν συσχετίζω την αισιοδοξία των αστέγων με την αισιοδοξία του κόσμου που αυτή την στιγμή περνά μια κρίση. Όλοι αυτή την στιγμή είμαστε απαισιόδοξοι. Αν βρεθεί ένας ηγέτης που θα πάρει τα ηνία της χώρας στα χέρια του και τον εμπιστευθεί ο κόσμος και βγει και πει “εντάξει παιδιά, πάμε μια χαρά” και δώσει έναν τόνο αισιοδοξίας ο ίδιος, θα δεις ότι και οι αγορές θα ανοίξουν και ο κόσμος θα ανοιχτεί, θα αρχίσουν να γίνονται προσλήψεις κλπ. Μ’ άλλα λόγια, η κοινωνία παίζει πάνω σε μια πολύ λεπτή κλωστή που λέγεται ψυχολογία. Αν την τεντώσεις πολύ και φοβάσαι μην σπάσει, κρατιέσαι, κρύβεσαι, φυλάγεσαι. Αν την χαλαρώσεις λίγο, ο κόσμος θα προχωρήσει και θα δημιουργήσει.

Γιώργος Μπαρκούρης και ο Λέων ο “αγιογράφος” ζουν στον ξενώνα της “Κλίμακα” για τους άστεγους. Πρωτοστατούν στο κίνημα των αστέγων που πρόσφατα πορεύθηκε στους δρόμους της Αθήνας με κεντρικό σύνθημα Δεν έχουμε συνθήματα - Έχουμε αιτήματα” και παρέδωσε ψήφισμα στον πρόεδρο της Βουλής για τα δικαιώματα των αστέγων.


Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013 - Αριθμός φύλλου: 3635

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

“In a spiral of thoughts, all alone in a silent way...”



Εκεί που τα λιβάδια καίγονται...


Ένας χρόνος μετά από την τελευταία ανάρτηση εδώ, και όχι οτι δεν είχα τίποτα να πω.
Έτσι τώρα γράφω μερικές σκέψεις. Περισσότερο προσωπικές.

I. Βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να τρέχουν σαν τρελοί, να προσπαθούν για την επιβίωση.
Παρασυρμένοι από ένα κόσμο παράλογο. Τρόπος ζωής σήμερα, αλλά ξεχάσαμε την ουσία.
Όλοι μόνοι μας και σιωπηλοί, αδιαφορούμε για το σύνολο, για το κοινό καλό και τον κοινό αγώνα.
Ο κόσμος μας είναι ένας ξένος πια.
Και ο καθένας μας, μια σκιά του εαυτού του. Αποξενωμένοι από όλα όσα έχουν ουσιαστική αξία. Χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τι είναι αυτό που έχει πραγματική σημασία.

Έχω τη συνήθεια να παρατηρώ τους ανθρώπους. Να κάθομαι στην αποβάθρα του σταθμού και να χαζεύω τα πρόσωπα, τις κινήσεις. Να νοιώθω την αύρα τους και τις μύχιες σκέψεις τους.
Κάποτε, σε καλύτερες εποχές, υπήρχε μια ποικιλία στο αποτέλεσμα αυτής παρατήρησης.
Τώρα πια, όλοι είναι σκοτεινοί, σκυθρωποί. Οι σκέψεις τους με τρομάζουν. Η αύρα τους είναι πιο σκοτεινή απ' τις σκιές τους. Τα μάτια κοιτούν χωρίς να βλέπουν... Κι αν μερικές σπάνιες φορές συναντώ ένα φωτεινό πρόσωπο, θέλω να τρέξω να το αγκαλιάσω, να μείνω κοντά του. Όμως δεν το κάνω, φοβάμαι μήπως η δική μου μαυρίλα καταστρέψει αυτό το υπέροχο φως.

II. Αυτοί εκεί ψηλά, μας κυβερνούν με τον ίδιο τρόπο που τα παράσιτα καταβροχθίζουν τα λουλούδια, τις καλλιέργειες. Μας έχουν “δέσει τα χέρια” και μας έχουν οδηγήσει στην επιθυμία. Επιθυμία και νόστο για αυτά που χάσαμε και αυτά που δεν μπορούμε πια να αποκτήσουμε. Τα υλικά αγαθά, σε αυτά αναφέρομαι.

Ο κόσμος της διανόησης, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, παραμένει εκεί αναπαυμένος στις παλιές του δόξες, μη έχοντας το σθένος να αντισταθεί ΣΗΜΕΡΑ στην ανθρωπιστική καταστροφή. Αυτή είναι η εποχή, που θυσιάστηκε για χάρη του εμπορίου.

Βλέπω και κάποιους ανώνυμους, που μέσα στην ατομική τους καταστροφή υψώνουν τη φωνή τους, δουλεύουν το πνεύμα τους και μας λένε αυτά, που σε άλλες, παλιές εποχές βολέματος, έμοιαζαν αστεία. Και λέω, ναι, μπορούμε να ελπίζουμε ακόμη.

III. Λύγισαν οι ψυχές κάτω απ' το βάρος μιας πλαστής πραγματικότητας...

Τσάκισαν και οι διαπροσωπικές σχέσεις, γιατί πέσαμε στο πηγάδι... (τι έχεις να μου δώσεις; ...για να σου δώσω κι εγώ..). Δεν πάει έτσι άνθρωπε! Μάθε να δίνεις και μην περιμένεις τίποτα σε αντάλλαγμα! Γιατί έτσι θα παραμείνεις μόνος, θλιμμένος, δυστυχής και ψυχικά – πνευματικά ανάπηρος!

Κάποιοι παρέλυσαν, η ύπαρξή τους ξεθώριασε. Κι εκτός χρόνου πλέον, πρέπει να αποφασίσουν αν θα πέσουν ή θα τρέξουν να ξεφύγουν απ΄ το μάτι του κυκλώνα.

Κάνε το σωστά ή πέσε στην άλλη πλευρά.

Από την ημέρα που γεννήθηκες, τρέχεις να ξεφύγεις...

In a spiral of thoughts, all alone in a silent way...”


Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Greece, Days of Change

Greece, Days of Change

Elena Zervopoulou / 78’ / 2014 / Greece, Italy

In times of recession, here is a portrait of three Greeks trying to take their destiny in their own hands. Could this crisis be our chance to re-invent ourselves and our society?
We follow Giorgos, who became homeless, finding the strength to overcome his difficulties and put his life back together. Then, Grigoris' family as it seeks a better quality of life leaving  the city. Finally, meet the activist volunteer group behind the "potato movement" (our protagonist Ilias) as their  activities impact the society as a whole by challenging the commercial foods supply chain and practicing solidarity and direct democracy. As the economic crisis lingers and deepens, Greece is not far away and we may see the necessity for initiatives like in Greece  in many  other countries in the not so far future.

Our protagonists are here to give us courage and strength.

Elena Zervopoulou

"Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών αναδεικνύουν την παρούσα ανάγκη και δυνατότητα για αλλαγή στην Ελλάδα, για το κάθε ένα άτομο αρχικά και κατ’ επέκταση για την κοινωνία. Η ιδέα πίσω από τις αφηγηματικές γραμμές είναι να βιώσουμε την εξέλιξη, τις προκλήσεις και το δυναμικό μιας θετικής αλλαγής.
Πέρα από τις απογοητεύσεις και την οργή για τα λάθη του παρελθόντος που μας οδήγησαν σ’ αυτή τη κρίση, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθεί μια πραγματική αλλαγή των αξιών και τρόπου διαβίωσής μας προς μια πιο αλληλέγγυα και έντιμη κοινωνία." - Elena

Ilias Tsolakidis

"Πιστεύω στην αλληλεγγύη των ανθρώπων, θα πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει! Αυτόν τον τόπο πρέπει να τον φυλάξουν οι πολίτες, πρέπει να καλλιεργηθεί το ΕΜΕΙΣ." - Ilias

 Grigoris Kitsos

"Η κρίση ναι, δίνει ευκαιρίες. Δεν πρέπει να εγκλωβιζόμαστε. Τελείωσε αυτός ο τρόπος ζωής, άλλαξε. Όσο τον αποζητάς, είσαι δυστυχισμένος. Εντάξει, πάθαμε οτι πάθαμε... Τώρα πρέπει να ζήσουμε. Και αν καταφέρουμε ν' αφήσουμε κάτι πίσω μας, τέλεια...!" - Grigoris

George Barkouris

"Η ίδια μας η χώρα μας έχει εγκαταλείψει. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει κράτος, πρέπει να να βρούμε τρόπους να λειτουργήσουμε ώστε να βρίσκουμε λύσεις στα κοινά μας προβλήματα." - George

Directed and produced by Elena Zervopoulou
Cinematography: Elias Adamis - Elena Zervopoulou
Edit - Sound Desgin: Kenan Akkawi
Music: Drog_A_Tek
Production: One Vibe Films
Translation - Subtitling: Maria Polychronopoulou
Color Correction: Vagelis Metaxas - Graal S.A
Dialogue Editing: Valia Tserou - Final Mix Studio Echo
Graphics: Costas Polatoglou

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

"Προμηθέας και Οφηλία"




Πολλά τα μυστικά στα σκοτάδια του μυαλού και της ψυχής.

Μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την ελπίδα,
ακόμα και όταν είναι βέβαιοι για την ματαιότητα.


Και καταλήγω τώρα στο τελείωμα της διαδρομής, να υπερβαίνω την λογική,
για χάρη της ψυχής και του πνεύματος. Σαν τον Διογένη... άνθρωπο ζητώ... αναζητώ,
και που νόμισα πως βρήκα.

Υπέρβαση... "νόμισα - νόμιζα – υπέθεσα"!
Γιατί εμπιστευόμαστε την υπόθεση του μυαλού μας;
Δεν υπάρχουν στοιχεία για μια τέτοια "πραγματικότητα"!

Το συναίσθημα βοηθάει να φτιάξω την εικόνα...
αλλά δεν ξέρω αν είναι κάτι ζωντανό... βλέπω την σάρκα,
όμως δεν μπορώ να ξέρω τις σκέψεις της... και νομίζω, υποθέτω... θέλω.

Γιατί; επειδή είναι δημιούργημα της ελπίδας μου, αυτή είναι η δύναμη που έκανε
την φαντασία μου και το όνειρο πραγματικότητα... την δική μου, μόνο.

Κι έτσι καταλήγω να σκέφτομαι οτι κάποιος ονειρεύτηκε κι εμένα.
Και μόλις ξύπνησε... και με "σκότωσε", μόλις ξύπνησε, "πέθανα"... δεν υπάρχει
θεραπεία γι αυτό. Ο θάνατος δεν έχει επιστροφή.

Το ερώτημα, το παράπονο, "Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;"
δεν είναι του Χριστού πάνω στο σταυρό... είναι όλης της ανθρωπότητας,
ολόκληρης της δημιουργίας, είναι το παράπονο για την ματαιότητα...

----------------------------
"Μοιάζει σαν ευτυχία το αποτέλεσμα της δημιουργίας του νου..."
----------------------------

Οφηλία: Τι ψάχνεις, τι θέλεις να μάθεις;

Προμηθέας: Όταν με κοιτάς, αισθάνεσαι κάτι; Οτιδήποτε;

Οφηλία: Αν θέλεις πραγματικά να μάθεις, να ξέρεις, το μόνο που έχεις
να κάνεις, είναι να με κοιτάξεις πιο προσεκτικά...

Προμηθέας: Πρέπει να σε "διαγράψω" όμως, να σε σκοτώσω,
να εξαφανίσω την δημιουργία μου, το όνειρο, αυτό που δεν κατανοώ..

Οφηλία: Εντάξει, αλλά ξέρεις... φοβάμαι! Δεν θέλω να πεθάνω!

Προμηθέας: (Με απόγνωση) Ερωτεύτηκα το όνειρο και την ελπίδα μου!!
(...διαδικασία διαγραφής...)

Οφηλία: Το μυαλό μου.. διαλύεται! Χάνω τον εαυτό μου, την ύπαρξή μου...
σε παρακαλώ, σταμάτα! Σε παρακαλώ... μη με διαγράψεις!

Και η διεργασία "διαγραφής" τελειώνει... και το ποτάμι των ψυχών και
των ονείρων θα παρασύρει τα υπολείμματα της δημιουργίας μακρυά,
στον ωκεανό του τίποτα, και του θανάτου των αναμνήσεων.

Κι εσύ, ο δημιουργός και έπειτα δολοφόνος του ονείρου, βρίσκεσαι
στην φυλακή σου πάλι, αλυσοδεμένος με τα όρνια να σου ξεσκίζουν
τα σωθικά.

Προσπαθώντας χωρίς επιτυχία, να διαγράψεις και τα δικά σου συναισθήματα.
Αλλά δεν γίνεται... πρέπει να διαγράψεις ολόκληρη την ύπαρξή σου, να βρεις
το δρόμο της επιστροφής στη λήθη...

"Leftovers" - 2014

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

“Πρωτοβουλίες”


Να σου πω και μια ιστοριούλα...

Πριν μερικές μέρες, παρακολουθήσαμε τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού Σαμαρά, για “πρωτοβουλίες” σε ένα πρόγραμμα στήριξης αστέγων.

Το φαινόμενο των αστέγων συμπολιτών μας βρίσκεται σε έξαρση την τελευταία τριετία.
Όπως συνηθίζω να λέω στους δημοσιογράφους, οι άστεγοι δεν είναι μερικές εκατοντάδες ταλαιπωρημένων ανθρώπων με πάσης φύσεως προβλήματα. Είμαστε χιλιάδες.

Μια ολόκληρη πόλις, χωρίς γεωγραφικό προσδιορισμό. Δεν θα αναφέρω αριθμούς, δεν έχει γίνει καμία επίσημη καταγραφή, από κανένα κρατικό φορέα, και οι υπάρχουσες καταμετρήσεις, έχουν γίνει από ανεξάρτητες οργανώσεις και μόνο στις περιοχές που δραστηριοποιούνται.
Από την άλλη, οι άστεγοι μετακινούνται συνεχώς, και είναι δύσκολο να του εντοπίσεις.

Προσωπικά, έκανα μια καταγραφή, με την συνεργασία της ομάδας δρόμου της οργάνωσης που με φιλοξένησε για μία διετία στον ξενώνα της.

Σήμερα, η πλειοψηφία των αστέγων αποτελείται κυρίως από νεοάστεγους λόγω κρίσης, και ψυχικά ασθενείς, που η κατάργηση, η κατάρρευση του συστήματος υγείας τους έβγαλε κυριολεκτικά στο δρόμο. Επίσης, ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο στην Ελλάδα, οικογένειες ολόκληρες, άστεγες.

Ευτυχώς, για τις οικογένειες αυτές τουλάχιστον, υπάρχουν κάποιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες, και έτσι τους παρέχεται προσωρινή στέγαση σε διαμερίσματα που παραχωρούνται για τον σκοπό αυτό.

Σχετικά με τις εξαγγελίες τώρα... Να καταλάβω κατ' αρχήν, γιατί κάποιος να νευριάζει και να αντιδρά στις πρωτοβουλίες του Σαμαρά, που αφορούν σε ένα βαθύ κοινωνικό πρόβλημα και που θα ανακουφίσει τους ταλαιπωρημένους άστεγους; Τι συμφέρον υπάρχει πίσω από μια τέτοια αντίδραση;

Εγώ, θέλω να χειροκροτήσω! Δεν θα το κάνω όμως... Γνωρίζοντας καλά την πολιτική ιστορία των τελευταίων 50 χρόνων και έχοντας βιώσει (και στο πετσί μου), την νοοτροπία και τον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα, δεν θα χειροκροτήσω.

  • Γιατί τώρα οι εξαγγελίες; Μήπως λόγω των εκλογών;
  • Γιατί οι αντιδράσεις; Για την δόξα ή το συμφέρον; (πολλά τα €)
  • Γιατί όχι πριν 2 ή 3 χρόνια;
  • Αν υπολογίσουμε 20 με 30 χιλιάδες άστεγους (ένα δυνατό κομμάτι εκλογικού σώματος), καταλαβαίνουμε γιατί η κουβέντα γίνεται προεκλογικά... Ξεκάθαρα, για ευνουχισμό της αντιπολίτευσης και ψηφοθηρία.
  • Ποιο πρωτογενές πλεόνασμα; Η πρωτοβουλία του Σαμαρά στηρίζεται από την Ε.Ε. μέσω του Ταμείου Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους Άπορους. ( η σχετική συμφωνία υπεγράφη – την 11η Μαρτίου νομίζω – από τους κκ. Martin Schulz και Δημήτρη Κούρκουλα, Έλληνα αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, αρμόδιο για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις.)

Με μια ματιά, διαβάζοντας τα ειδικά στοιχεία του προγράμματος στήριξης αστέγων, όλα είναι ρόδινα, και μοιάζουν καλά προγραμματισμένα... Μακάρι να υλοποιηθούν.

Εγώ σαν άστεγος όμως, τα ακούω όλα αυτά βερεσέ. Τα ακούω χρόνια.

Δυο και μισό χρόνια, επιβίωσα στο δρόμο, σε πάρκα, σε ξενώνες, σε σπίτια φίλων, ακούγοντας υποσχέσεις, εργαζόμενος σκληρά αλλά εθελοντικά (!) και μόνο για να μην πεθάνω από το κρύο ή την πείνα... Για κανονική δουλειά... ας μην το συζητάμε...

Να μην ξεχάσω, τον καλό μας δήμαρχο, που ξήλωνε παγκάκια, έστελνε τα συνεργεία να μας καταβρέχουν για να μας διώξουν, που μας μπουζούριαζαν και μας έστελναν στην Αμυγδαλέζα!!

Ναι! Να σε ψηφίσουμε... γιατί όχι; Για να ντύσεις πάλι με πολύχρωμα πουλοβεράκια τα δέντρα στο Σύνταγμα.. δίπλα στον άστεγο που ξεπαγιάζει...

Και το αγαπητό μας κράτος, αποφάσισε (το κερασάκι στην τούρτα), να μας φορολογήσει!
Έτσι, ο άστεγος, άνεργος, ανασφάλιστος πολίτης, τώρα χρωστάει και από πάνω!
Χρωστάω καλέ μου Σαμαρά, γιατί φροντίζεις για εμάς, τα αδέσποτα σκυλιά, τους ψηφοφόρους του δρόμου!

Εγώ σαν άστεγος, γνώρισα τους άστεγους καλά, γίναμε φίλοι, βοηθήσαμε και προστατεύσαμε ο ένας τον άλλο... Κι μιλούσαμε, για όλα... Για τα προβλήματα μας σαν άστεγοι, τα προσωπικά μας, προσπαθούσαμε να βρούμε λύσεις, να πιέσουμε, να φωνάξουμε. Και βλέπαμε τους πιο αδύναμους να πεθαίνουν τους χειμώνες στα παγκάκια...

Αλλά για την πολιτεία, είμαστε πάντα οι ανύπαρκτοι, οι αδέσποτοι. Κρυβόμαστε τις κρύες νύχτες σε κλιμακοστάσια και υπόγεια νοσοκομείων, κρυμμένοι σαν αρουραίοι, στο αεροδρόμιο, σε εγκαταλειμμένα ερείπια και σε στάνες...

Αλλά σαν άνθρωποι, σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, κλαίμε και χαιρόμαστε, ακόμα βρίσκουμε και τρόπους να διασκεδάζουμε...

Ένα παράπονο όμως έχουμε όλοι οι άστεγοι.. μεγάλο, και μας πονάει βαθιά στην ψυχή...
Την μοναξιά.. όχι την “γνωστή” μοναξιά. Εκείνη την μοναξιά που πηγάζει από τον κοινωνικό αποκλεισμό, την ρατσιστική και φασιστική συμπεριφορά του κράτους και τους αυλικούς του.

Την μοναξιά του να μην σε πλησιάζει κανείς, να αλλάζουν οι συμπολίτες σου δρόμο όταν σε αντιλαμβάνονται. Την απέραντη μοναξιά που νιώθεις όταν κάποιος σε πλησιάζει για να σου δώσει λίγα ψιλά ή μια τυρόπιτα Την απόλυτη μοναξιά που αισθάνεσαι από την φιλανθρωπία.
Φιλανθρωπία ή Φιλοζωία... Ποια η διαφορά;

Ο άστεγος χρειάζεται την αλληλεγγύη, όχι την φιλανθρωπία που σαν έννοια, σε υποβιβάζει σε κάτι κατώτερο από άνθρωπο....

Να σου πω και μια ιστοριούλα...

Ένα βράδυ, είχαμε πάει με συναδέλφους (άστεγους) στο λιμάνι του Πειραιά, να δώσουμε τρόφιμα και ρουχισμό στους άστεγους που μαζεύονταν εκεί. Ένας από αυτούς, βαριά αλκοολικός, ψόφαγε μύγα στα πέντε μέτρα από την βρώμα του, επιθετικός και αγροίκος στην συμπεριφορά του προς εμάς.. Νόμιζε οτι είμαστε μισθωτοί από την οργάνωση και αντέδρασε πολύ αρνητικά...

Οι άλλοι, οι δικοί μου συνάδελφοι, δεν τολμούσαν να τον πλησιάσουν... το έκανα εγώ, δεν ξέρω γιατί, αλλά το έκανα. Του έπιασα κουβέντα, να μάθω την ιστορία του, να του εξηγήσω οτι κι εγώ άστεγος είμαι. Τον ηρέμησα, δεν ξέρω με ποιο μαγικό τρόπο. Και τον έκανα να χαμογελάσει...

Δεν χρειαζόταν τίποτα από εμάς, απολάμβανε την κουβέντα μας. Έπρεπε όμως να φύγουμε κάποια στιγμή, και ήρθε κοντά στο Βαν, να με χαιρετήσει... Με αγκάλιασε σφιχτά (ήταν και τεράστιος) αυτός, η μπόχα του και οι μύγες... Έπαθα σοκ! Όμως, αυτό που ένοιωσα σε αυτά τα 30'' ήταν κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.... Ήταν σαν ένα μεγάλο βάρος που είχα μαζεμένο στη ψυχή μου, να έφυγε μονομιάς! Και μάλλον και αυτός το ίδιο ένοιωθε...

Τον ξαναρώτησα, αν θέλει κάτι, ρούχα ή φαγητό....

- Όχι φιλαράκο... από εσένα αυτό που χρειαζόμουν το πήρα.. αυτή την αγκαλιά..
Και ψιλοδάκρυσε...

Και οι αγκαλιές επαναλαμβάνονταν σε κάθε επίσκεψη μας εκεί...

Έπρεπε να συμβεί αυτό, για να καταλάβω, να συνειδητοποιήσω τι πραγματικά χρειαζόμαστε εμείς οι άστεγοι...

Μια αγκαλιά θέλουμε Σαμαρά μου... κάτι που δεν το έχεις κι δεν θα μπορέσεις να το δώσεις ποτέ.

Πριν ένα χρόνο, ο σύντροφος μου στην αστεγία, που θα τον έχω πάντα μέσα μου, ο Λεο Χάνεν κι εγώ, αποφασίσαμε να κάνουμε μια πολιτική κίνηση για τα δικαιώματα των αστέγων.
Μαζέψαμε λοιπόν όσους άστεγους μπορούσαμε και αποφασίσαμε να κάνουμε πορεία προς την
Βουλή, μια διαμαρτυρία...

Το κάναμε... φτάσαμε στη βουλή, οι άστεγοι και αρκετός κόσμος αλληλέγγυος... Μας άφησαν να μπούμε, ο Λεο κι εγώ, να παραδώσουμε την επιστολή με τα αιτήματα μας στο προεδρείο.

Και ξεκίνησε έτσι το κίνημα των αστέγων...

Από τότε, κανείς βουλευτής από τους 300 δεν ασχολήθηκε, δεν ενδιαφέρθηκε για εμάς...

Και φυσικά, ούτε και τώρα θα φωνάξει κάποιον από εμάς, για να του πούμε, να του εξηγήσουμε ποιοι είναι οι άστεγοι πραγματικά, και κυρίως οτι είναι Άνθρωποι με εσωτερικό κόσμο πολύ πλούσιο, γεμάτο από συναισθήματα.. Και ότι χρειάζονται απλά... μια “αγκαλιά”.

Και τώρα παραμονές εκλογών, οι εξαγγελίες... οι “πρωτοβουλίες”...

Μάλιστα...

Μα... σου δίνω τον λόγο μου Λεο Χάνεν (R.I.P.)*

Μέχρι να έρθω να σε βρώ, θα πολεμάω όσο μπορώ και με όποιο τρόπο μπορώ για την ανακούφιση των αστέγων...

* Λεο Χάνεν, απεβίωσε την 21 Μαρτίου 2014 ξημερώματα, την πρώτη μέρα της άνοιξης.
Περιμένοντας την σύνταξη. Άστεγος και μόνος....

Γιώργος Μπαρκούρης
Άστεγος