Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Το "Εκεί" και το "Εδώ", Λέο Χάνεν

Είναι παράξενο το πόσο αγωνιζόμαστε και παλεύουμε μια ολόκληρη ζωή,
για να κατακτήσουμε τελικά, τον θάνατο...



26/03/2014

Leo, πριν ένα μήνα, ένα πρόβλημα υγείας με έστειλε στα επείγοντα και, για λίγο, πήρα μια γεύση αναχώρησης...

Πως όμως κάποια γεγονότα στην ζωή μας, διαμορφώνουν νέες αντιλήψεις, ψυχολογία, και τρόπο ζωής - αντιμετώπιση του "Εδώ"... του υλικού μας κόσμου.

Δεν φαντάστηκα, δεν περίμενα Leo, ότι το παρ' ολίγον μοιραίο για μένα, θα ήταν κάτι σαν πρόβα, για την απότομη αποχώρηση σου από την παρέα μας ένα μήνα αργότερα...

Αναρωτιόμουν... τι σκεφτόσουν, τι ονειρευόσουν, λίγο πριν βάλεις τα φτερά στην πλάτη και πετάξεις για εκείνους τους άλλους τόπους. Δεν έχει καμιά σημασία όμως, θα μου τα πεις κάποια στιγμή, όταν ξαναβρεθούμε.

Για να συνεχίσουμε από εκεί που σταματήσαμε, τους ατέρμονες νυχτερινούς διαλόγους μας.

Κάποιες εικόνες και μερικά γεγονότα, έχουν μείνει στην μνήμη μας όμως, γιατί χαρακτήρισαν αυτή την περίεργα αναγκαστική σχέση - συμβίωση. Πως κατάφεραν αυτοί οι ασυμβίβαστοι τύποι, να γίνουν κολλητοί και να πορευθούν μαζί για δυο ολόκληρα χρόνια; Μα... χάρη σε ένα βιβλίο!

Το βρήκες πάνω στο κομοδίνο μου, όταν ανέβηκες πρώτη φορά στον ξενώνα, στο απέναντι κρεβάτι...

Μπέκετ, "Περιμένοντας τον Γκοντό".

Και από τότε, την πρώτη μέρα, έγινε η βίβλος μας.

Αγαπούσαμε και οι δυο μας το θεατρικό αυτό... πόσες φορές και σε πόσες διαφορετικές διασκευές το είδαμε εκείνες τις νύχτες... Πόσες ώρες περάσαμε να το συζητάμε.... Για να καταλήξουμε να θέλουμε να το παίξουμε, για τους άλλους άστεγους! Μέχρι και σκηνοθέτης φίλος, επαγγελματίας βρέθηκε να μας βοηθήσει!

Θυμάσαι καλέ μου Leo;

- Βλαδίμηρος: Θα κρεμαστούμε αύριο. (Παύση.) Εκτός κι αν έρθει ο Γκοντό.
- Εστραγκόν: Κι αν έρθει;
- Βλαδίμηρος: Σωθήκαμε!

Το λέγαμε... το παίζαμε... φτιάχνοντας πατάτες τηγανητές, τα ξημερώματα... που τόσο μας είχαν λείψει! Αυτόν τον συγκεκριμένο διάλογο. Που, ανάλογα με την διάθεση, το διασκευάζαμε σε σάτιρα, δράμα, κωμωδία.

"Τραγουδούσαμε" τον πόνο μας, την εκμετάλλευση που είχαμε υποστεί, μόνο και μόνο γιατί είχαμε την ατυχία να είμαστε άστεγοι και ηλικιωμένοι...

Διακωμωδούσαμε την γελοιότητα της άθλιας καθημερινότητας, σάτιρα για τον εαυτό μας τη σχέση μας, τις αγάπες και τους τσακωμούς μας...

Μέσα από αυτή τη διαδικασία όμως, είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε καλά, να δεθούμε τόσο πολύ, ώστε να γίνει ο ένας το alter ego του άλλου...

Και παίζαμε και τον ρόλο του "περιστατικού" γι αυτούς που δεν μας γνώρισαν ποτέ...
...δεν τους ενδιέφερε αυτό... καημένη επιστήμη....

Η μόνη επιθυμία και των δυο, να βρεθούμε ξανά στη ζωή, να ησυχάσει η ψυχή μας... στον χώρο του ο καθένας, με τις δουλίτσες του τα χόμπυ του, τα βιβλία μας και τη μουσικούλα μας....

Έβαλες στόχο την σύνταξη, που θα ερχόταν πέρσι... Κι εγώ, να έχω μια δουλειά, να μην είμαι άστεγος και υπό εκμετάλλευση πλέον... Σε κορόιδεψαν! Θα περίμενες 2 χρόνια ακόμα... Είδα την στενοχώρια σου κι έπαθα κατάθλιψη... Τόσο άδικο ήταν.... Είδες την απάθεια του συστήματος να μου δώσει δουλειά, και νευρίαζες...

Και δουλεύαμε σχεδόν 20 ώρες την ημέρα... Και δεν κοιμόμαστε...

Προτιμούσαμε να είμαστε σιωπηλοί, να παίζει η μουσική, και μέσα σε αυτή την μυστικιστική σχεδόν κατάσταση, επικοινωνούσαμε, με τρόπο αδιανόητο, άυλο, ανταλλάσσαμε πόνους υπάρξεων...

Ο Γκοντό δεν θα ερχόταν ποτέ Leo. Και το καταλάβαμε σχετικά νωρίς.... Έπρεπε να πάμε εμείς να τον βρούμε. Κι εσύ είπες θα περιμένεις, κι εγώ που δεν είχα τίποτα να περιμένω, πήρα την απόφαση να πάω να τον βρω!

Κι εκείνη την Κυριακή πρωί που έφευγα, με κοίταζες σιωπηλός και πληγωμένος, και δεν άντεξες, μου είπες αυστηρά να μην το κάνω... κι ας ήξερες οτι η απόφαση μου δεν μπορούσε να ανακληθεί. Με ήξερες καλά... με γνώριζες όσο και τον εαυτό σου....

Κι έτσι βγήκα έξω. Και σε πλήγωσα πολύ με αυτό... Ίσως να με συχωρέσεις... στο ζητάω...
Τελικά, αποφάσισες κι εσύ να φύγεις Λεο μου... Με άλλο τρόπο, σε άλλο τόπο. Την πρώτη μέρα της Άνοιξης.

Και έτσι χωρίσαμε προσωρινά... Εσύ "Εκεί" κι εγώ "Εδώ". Το σίγουρο είναι οτι εσύ ξεκουράζεσαι πια.... Είναι γλυκιά αυτή η σκέψη... Και ο πόνος που νοιώθω είναι γιατί θα μου λείψεις πολύ Λεο μου...

Θα με επισκέπτεσαι στα όνειρα μου, έτσι; Θα το καταλάβω, θα μου μυρίσουν φρεσκοτηγανισμένες πατάτες..

Κοιμήσου τώρα.... ξεκουράσου...

Τα λέμε καλέ μου Leo...

"Σε μια στιγμή θα ’χουν όλα χαθεί και θα ’μαστε πάλι ολομόναχοι καταμεσής του τίποτα"

-----------------------------------------------------------------------------
- Κι εγώ ο έρμος, που είμαι τόσο σκληρός με τον θάνατο, γονάτισα...
- Δεν γονατίζουμε εμείς! Εμείς έχουμε "στρίφωμα"!..

2 σχόλια:

  1. Κύριε Γιώργο,
    Έχω παρακολουθήσει πολλά βιντεάκια όπου ο κ. Λεό έδινε μαθήματα ζωής!
    Χωρίς να τον γνωρίζω, φαινόταν πραγματικά σοφός και απίστευτα εύστροφος άνθρωπος, με αισιοδοξία για το μέλλον και την ίδια τη ζωή (ακόμη κι αν δεν κατάφερε να πάρει τη σύνταξη που, επιτέλους, θα τον ανακούφιζε...)! Πριν λίγο έμαθα για το ταξίδι του, και πέρασαν αρκετές σκέψεις από το μυαλό μου.. φαίνεται πάντως ότι η στεναχώρια και το κάπνισμα επιβάρυναν σημαντικά την υγεία του. Δεν ένιωσα θλίψη, αντίθετα χάρηκα που δεν ταλαιπωρείται πια και βρίσκεται κοντά στο Θεό. Όλοι μας περαστικοί είμαστε... όσοι κυνηγούν τα χρήματα, τα σπίτια και την καλοπέραση σε αυτή τη ζωή, είναι που χάνουν το νόημα, νομίζοντας ότι θα ζήσουν για πάντα ή ότι θα τα πάρουν μαζί τους! Μακάρι ο Θεός να μας συγχωρέσει για το θράσος μας και να αναπαύσει τη ψυχή του κ. Λεό, ο οποίος ακόμη και χωρίς την επάρκεια αγαθών, είχε στόχους και θετική σκέψη. Περνάμε όλοι μας πολύ δύσκολα, πόσο μάλλον όσοι δεν έχουν καν μία στέγη κι ένα πιάτο φαί. Εύχομαι να υπάρξει επιτέλους μέριμνα για όλα τα άτομα που πασχίζουν να επιβιώσουν στη σημερινή κοινωνία, και να γίνει κατανοητό ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και έχουμε τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια δικαιώματα - παρ' όλο που κάποιοι, έχουν τυφλωθεί από την εξουσία και νομίζουν ότι διαφέρουν, ότι είναι ανώτεροι και μπορούν να συμπεριφέρονται τόσο αλαζονικά χωρίς ίχνος ντροπής, επηρεάζοντας τη ζωή εκατομμυρίων συνανθρώπων τους!
    Είμαι μαθητής της Γ' Λυκείου, μέλος πολύτεκνης οικογένειας (έχω άλλα 6 αδέλφια), κι αύριο ξεκινώ έναν μικρό αγώνα με τις Πανελλαδικές εξετάσεις, πιστεύοντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν... το σημαντικότερο είναι να μπορούμε να αντιληφθούμε την πραγματικότητα και να αναζητήσουμε εναλλακτικούς τρόπους για να επιβιώσουμε, όπως άλλωστε έκαναν και οι παλαιότεροι, οι οποίοι δεν είχαν τις ανέσεις των σύγχρονών κοινωνιών (ρεύμα, σούπερ μάρκετ κ.α).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ.. Πρώτα να ευχηθώ όλα να πήγαν καλά και τα αποτελέσματα των εξετάσεων να είναι τα καλύτερα. Το μέλλον σου να είναι λαμπρό. Και να θυμάσαι πάντα τα λόγια που έγραψες εδώ... να μεταδίδεις τις σκέψεις σου και τις ελπίδες για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.

      Το παράδειγμα του φίλου μου Λεο, όπως και των άλλων που έφυγαν πρόωρα, να είναι η σημαία για αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση προς όλους τους ανθρώπους αυτού του πλανήτη.

      Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου!

      Γ.Μ.

      Διαγραφή