Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Λέο Χάνεν - Λίγα δάκρυα για έναν άστεγο...


Λίγα δάκρυα για έναν άστεγο…

Από την Λίλιαν Μπαντάνη

Με τον Leo Hanen γνωριστήκαμε σε μια συναυλία αλληλεγγύης. Στην πραγματικότητα, συστηθήκαμε λίγες μέρες αργότερα, σ’ εκείνη τη συναυλία όμως συναντήθηκαν για πρώτη φορά τα βλέμματά μας. Ήταν Ιούλιος του 2012, μια βραδιά που έλιωνες από τη ζέστη και την υγρασία...

Στην υποδοχή - πάντα ή σχεδόν πάντα, όπως θα διαπίστωνα στην πορεία. Εκ πρώτης όψεως κλασική βιβλική μορφή, αν ήσουν όμως έστω και λίγο παρατηρητικός, αντιλαμβανόσουν αμέσως το ιδιαίτερο βάθος, την εμπειρία ζωής, αλλά και την ικανότητά του να “σου ράβει κουστουμάκι” με την πρώτη ματιά. Αγιοσύνη ανακατεμένη με εξυπνάδα και τσαχπινιά στο βλέμμα..

Τις πρώτες μας κουβέντες τις ανταλλάξαμε κάποιες μέρες αργότερα. Άνθρωπος των Τεχνών, της μουσικής, των επιχειρήσεων. Πολυδιάστατη προσωπικότητα. Αγιογράφος. Γλωσσομαθής. Πολυταξιδεμένος. Από εκείνους τους ανθρώπους, που είναι από μόνοι τους σταυροδρόμια πολιτισμών. Που έχουν μνήμες και κουλτούρες της Ανατολής και της Δύσης ταυτόχρονα. Ένα κράμα από ταξίμια, μακάμια, όπερες και συμφωνικές. Ένα μείγμα γεύσεων Πολίτικης και Γαλλικής κουζίνας, με εμμονή μικρού παιδιού στις τηγανιτές πατάτες. Ένας συνδυασμός ενήλικης σοβαρότητας κι αυθόρμητης παιδικότητας..


Αυτός ήταν ο Leo Hanen..


Άνθρωπος που είχε ξεκοκαλίσει τη ζωή και την είχε ρουφήξει απ’ όλες της τις πλευρές. Το καταλάβαινες στη ματιά του! Δύσκολος άνθρωπος. Συνήθως απόλυτος, παρ’ όλη την τρομακτική του ικανότητα να σκέφτεται ευέλικτα και διπλωματικά. Απόλυτος από επιλογή, λοιπόν. Θα σου έλεγε αυτό που είχε στο μυαλό του κι ας σε έκανε ακόμα και να κλάψεις! Θα στο έλεγε και δεν πα να παρεξηγιόσουν; Σιγά.. Γιατί από την άλλη, μπορούσε να γίνει τόσο γλυκός και τρυφερός, ένας προστατευτικός “πατερούλης”… Από τα πιο τρυφερά πλάσματα που έχω συναντήσει στη ζωή μου! Μπορούσες να ακουμπήσεις πάνω του, να του μιλήσεις για οτιδήποτε, να εμπιστευθείς την κρίση του και να τη λάβεις σοβαρά υπόψη σου. Στα δύσκολα αισθανόσουν την ανάγκη να βρεθείς κοντά του, να πέσεις στην αγκαλιά του, να κλάψεις με λυγμούς στον ώμο του και μετά να ακολουθήσεις τις συμβουλές του άφοβα, γιατί αυτό που θα σου έλεγε, θα έκλεινε μέσα του τη σοφία της ηλικίας και της εμπειρίας, την ευστροφία της ευφυΐας, την ομορφιά, τη ζωντάνια και την ταχύτητα μιας διαχρονικά εφηβικής ψυχής, τις χρωματιστές πινελιές μιας καλλιτεχνικής φύσης, τη γοητεία ενός αρσενικού που θα παρέμενε επιθυμητό και ερωτεύσιμο μέχρι το τέλος…


Αυτός ήταν ο Leo Hanen


Σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων.. Άνθρωποι άχρωμοι, άοσμοι, άγευστοι, ανέραστοι, που κινούνται διαρκώς γύρω μας, ανάμεσά μας.. κατοικούν δίπλα μας, δουλεύουν κοντά μας.. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι.. οι άνθρωποι με φωτοστέφανο.. τρυφεροί, γοητευτικοί, ερωτεύσιμοι, πληθωρικοί, που εκπέμπουν στη συχνότητα της αξιοπρέπειας, μοσχομυρίζουν ευωδιές ζωής, μαγνητίζουν με τη δύναμη της σκέψης τους.. άνθρωποι που διαχέουν στην ατμόσφαιρα την αύρα τους μ’ έναν τρόπο μαγικό, σχεδόν παραμυθικό.. που καταλαμβάνουν με την παρουσία τους έναν χώρο, χωρίς να καταβάλουν καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια.. Δεν έχει σημασία αν είναι όμορφοι ή άσχημοι, πλούσιοι ή φτωχοί, ντυμένοι ακριβά ή με ρούχα δανεικά. Δεν έχει σημασία σε ποια μέρη τους συναντάς.. στις γωνιές των δρόμων, στις γραμμές των τραίνων, στις υπόγειες διαβάσεις, κάτω απ’ τα υπόστεγα, πέρα.. πέρα από τη γέφυρα.. στην “απέναντι όχθη”.. στην υπόγεια πόλη.. στην αθέατη καθημερινότητα.. στη βουβή κραυγή.. στη σκιώδη υπομονή.. στην ανεκπλήρωτη προσμονή.. Υπάρχουν άνθρωποι “σκιές”. “Σκιές” με φωτοστέφανο... που αφήνουν πάνω σου ανεξίτηλα τα σημάδια της γνωριμίας τους μαζί σου..

Ο Leo Hanen ήταν ένας απ’ αυτούς..

Λίγα δάκρυα από μένα..

Μια γνωστή άγνωστη.. Μια ξένη…

λίγο φίλη.. λίγο κόρη.. λίγο “άγγελος”…

Αντίο, καλέ μου Leo...


Λίλιαν Μπαντάνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου